जाशील जेव्हा दिगंतरा, तेव्हा स्मरण असू दे या घरट्याचे... वाटेवर त्या लावूनि डोळे, कोड करते शैशवांचे.. अंगणी उतरुनि टिपताना दाणे, नकोस विसरू खोपा आपला... किलबिल ऐकून तॄप्त होवुनि रे, सजवू आपल्या घरट्याला..
पिले विसावून पंखाखाली, स्वप्न देखतील नवे... उडुनि जातील !!! कधी परततील? कोणाला ते ठावे ???
चंद सदियों पहले यहांपर शहजादोंके खिदमत में लगे रहते थे कई नौकर चाकर.. बुलंद दरवाजोंपर झूमते हाथी कई कतारें लगती थी बाशिंदों की... किया करते थे लाचारी भरे सलाम झुककर.. घुटनोंपर बैठकर..
अब हालात कुछ ऐसे हैं की टूटे चरमराते दरवाजों की आवाज.. खामोशी को अचानक चीरकर... परिंदों के परों की परवाज...
वक्त...हां वक्त के आगे.. बेबस होते हैं.. जागीरों सल्तनतोंके मालिक और नवाब ..